X
تبلیغات
تئاتر گرافیکی ! - سرزمین هندوستان
آسمان کشتی ارباب هنر می شکند . تکیه آن به که بر این بحر معلق نکنی
 

 

مانی پوری 

 

         

         مانی پوری یکی از رقص های کلاسیک  هندی است  مانی پوری مکانی در شمال شرقی هنداست.

 

رقص مانی پوری رقصی است مذهبی خالص و ناب.

 

هدف اصلی آن به دست آوردن تجربه های روحانی و مذهبی است. پیشرفت موزیک و رقص بواسطه ی

 

جشنواره های مذهبی و فعالیت های روزانه ی مردم مانی پور است.این رقص نه  تنها  برای   سرگرمی 

 

 است  بلکه  دری است  به  سوی الهی  شدن  و  برای  همه ی مراسم و جوامع فرهنگی واجب وحتمی

 

است.   

                                                                                               

         از زاویه ی مذهبی و دریچه ی هنرمندانه  رقص  کلاسیک  مانی پوری ،  دعوی  این  امر است 

 

 که معتدل ترین ملایمترین ومیانه رو ترین رقص هاست اما  با  این  وجود   یکی  ا ز   ُپر  معنا   ترین 

 

رقص ها  در جهان است.

 

        یکی از تعهدات فرهنگی مانی پوری حفظ کردن پایه های رقص  مذهبی  باستانی  و رقص مردمی

 

 و گروهی از میان پیشرفت شیوه های نوین این رقص است.

 

شیوه های سنتی رقص مانی پوری به موسیقی و حرکات برازنده  و  افزایش  علاقه  و  توجه بیننده  به 

 

 لباس های رنگی و شخصیت ها اختصاص دارد. در رقص های گروهی  لباس های عجیب  و غریب  و

 

 آهنگ های موزون و برازنده ی آن  بیننده را به  خود  جذب  می کند  این  رقص  مخصوص  تشریفات

  

مذهبی و در واقع خلق دوباره ی آن است.

 

 

 

 

خصوصیات مانی پوری                                        

 

 

 ۱-  مکانی که رقص در آن اجرا می شود مقدس و روحانی است.اگر چنین نباشد  مثل  این  است  که 

 

        گناه یا خطایی در قانون صورت گرفته است.هر مکانی به اندازه کافی نمی تواند خوب باشد.

 

۲- هدف رقص بیشتر پرستش ومسائل مذهبی است تا تفریح و سرگرمی این رقص هم  برای  رقصنده

 

      و هم  برای تماشاچی یکی از شیوه های وقف برای خداوند است.

 

۳ - لباس ها طوری درست شده اند که محرک یاهیجان برانگیز نباشند.این رقص شامل حرکات ریتمیک

 

      در بدن است.

۴ - هنرپیشگان هیچ گاه به شخص یا بیننده  نگاهی  مستقیم  ندارند . آنها   تمرکز  خود  را  به  سمت 

  

      خدا وندگار  داشته و هر گونه احساسی مانند خشم حسد غرور و ... باید از انها دور باشد.

 

۵ - حرکات تند و سریع است.حرکات سمت راست باید   کاملا  متعادل  و  هماهنگ  با  حرکات   سمت

  

     چپ  باشند.در مانی پوری از حرکات اضافی و غیر ضروری جلوگیری می شود و ظاهری مهربان و

 

     لطیف دارد. به طور معمول در این رقص پاها هیچ گاه نباید با صدا و فشار به زمین برخورد  کند  و 

 

     این امر  میتواند در حرکات ظریف و حساس بدن نیز دخالت داشته باشد .  زانو ها  و  قوزک  پا  به

 

     بالشتکی نرم مزین شده بنابر این صدایی از پس آن نخواهد آمد.

 

 

 

        مانی پوری از یک جهت دیگر هم در میان رقص های دیگر یگانه است و آن این که  موسیقی

 

   در متن  و مرکز رقص قرار دارد .

 

مهم ترین آلت موسیقی در مانی پوری کارتال kartal یا سنج  است .  در مانی  پوری  سازها  خود

 

 به  تنهایی قابل تکریم هستند مثلا سازی به نام  ( مانزیلا   manzila  ) فقط بوسیله ی نوازندگان

 

 زن اجرا میشود و  از نظر اندازه نیز از دیگر سازها کوچکتر است.

 

لباس ها در مانی پوری رنگارنگ جذاب و به طور با شکوهی زینت یافته اند. زنان رقصنده لباسی به

 

اسم patloi  می پوشند.آیینه ها و عناصر تزئینی به طور پیچیده ای در لباس ها به  کار گرفته  شده

 

 است و روی سر خود پارچه ای نازک می اندازند که روی  صورت را هم می پوشاند ولی از  زیر  آن 

 

دید کامل  و اضح است. مردها نیز معمولا لباس زعفرانی رنگ می پوشند.

رقص مانی پوری به صورت گروهی و قبیله ای نیز انجام می شود.  مانی پوری  ممکن  است  در  دو

گروه انجام شود این دو گروه ممکن است دارای  زبان های متفاوت و فرهنگ متفاوت از هم باشند .

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1386/08/21ساعت 12:32 بعد از ظهر  توسط بهنام | 

 

چهاو Chhav

 

رقص چهاو Chhav از هنرهای رزمی دهکده ای در شمال شرقی هندوستان گرفته شده

است .رقص چهاو برای پرستش شیوا ست و همراه با موسیقی اجرا می شود . در گذشته

تنها توسط مردان انجام می شد اما امروزه رقصندگان زن نیز آن را  اجرا  می کنند . در

رقص چهاو از ابزاری مانند سپر ، کمان و شمشیر استفاده می شود .  این  رقص  شامل

 رقص هایی دو نفره ، تک نفره و رقص های  نمایشی است  که  با  موضو عاتی  چون

 اسطوره ها ، تاریخ ، مذهب ، افسانه ها و داستان آفرینش به اجرا در می آید . از نکات

جالب توجه در رقص چهاو این است که رقص به مدت چهار شب تمام  و  در  زیر نور

 مشعل در حیاط معبد انجام  می گیرد .  چهاو از قرار داد هایی استفاده  می کند  که  در

 ناتیاساسسترا آمده است . هرچند عناصر دیگری بر آن افزوده شده است. رقصندگان این

 نمایش حرکات و راه رفتن سختی دارند و در هنگام استراحت زانو ها را خم کرده ، یک

 دست را بالا و دست دیگر را پایین نگاه می دارند ( شبیه به رقص شیوا ) و لباس هایی

 زربافت و نقره بافت با رنگ هایی درخشان و سر پوش و صورتکی پر تجمل بر تن  و

سر می پوشند . این صورتک عجیب و پر زرق و برق با کاغذ زرورق و چوب ساخته

 می شود .                                                               ادامه دارد...  

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1386/08/21ساعت 12:28 بعد از ظهر  توسط بهنام | 
 

 

کاتاکالی

 Kathakali

 

          در تئاتر هندی  رقص ، قصه گویی و موسیقی در هم  آمیخته  شده و  بارز ترین  نمونه ی 

 آن    تئاتر  کاتاکالی   است . رسمی  است  قدیمی که  بر  نمایش  و  رقص  تمر کز  یافته  و

 بیشتر در ایالات جنوبی هند  اجرا می شود . کاتاکالی هنگام  غروب و با  نواختن طبل ها درمعابد 

  آغاز  می شو د .  

         رقصندگان دامن  هایی بزرگ بر تن دارند و سر و صورت را با شیوه ای خاص آرایش کرده

 و کلاهی پر زرق  و  برق چیزی شبیه به کلاه خود بر سر می گذارند . این نمایش دیالوگ  ندارد  و

 حرکات دست و چشم و گونه و پا اجرا می شود . حرکاتی تعریف شده که برای  مردم  محلی  کاملا

شناخته  شده  است.این  نوع  از  رقص – نمایش حماسه های بزرگ هند را به نمایش در می آورد

 . این رقص در موقعیتی  عالی و  بی نظیر  نسبت به  دیگر رقص ها قرار دارد. حرکات آن ریتمیک

، دلپذیر و آهنگین است و در زمان اجرا اشعاری مربوط به  نمایش همراه  با  طبل  و  سنج  خوانده

 می شود .

 

 

 

 

     هر شخصیت به وسیله ی رنگی که برای او استفاده می شود معرفی می گردد و آرایش خاصی دارد .

 

  • مدل سبز  : برای خدایان و قهرمانان که کاراکتر هایی آرام هستند . چشمانی سیاه، لباس قرمز

         و نشانه ای از ویشنو هستند .

 

  • مدل بالغ : برای شیاطی و اهریمن . لباس و آرایشی شبه به مدل سبز دارند اما  از سبیل استفاده

      می کنند و بالای چشم هایشان قرمز است .

 

  • مدل ریشدار : برای انسان ها . دارای ریشی سفید و نشان بلند مرتبه بودن است .

 

  • مدل سیاه : برای افراد خبیث .

 

  • مدل شاد : برای کاراکتر هایی که لباس بارنگ شاد و گرم می پوشند ( قرمز ، زرد ، نارنجی )

          و برای برهما استفاده می شود .

 

  • مدل خاص : برای حیوانات و پرندگان

      کاتاکالی در زیر نور مشعل ها و یکشب تمام به طول می انجامد وتنها توسط مردان اجرا می شود .

      ونقش زن را به زن پوش می دهند .

                                                                                                                                                           ادامه دارد ...

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1386/08/18ساعت 1:0 بعد از ظهر  توسط بهنام | 

  

    ساختمان ها و بنا های تئاتری در هند                           

         اطلاع کمی از بناهای تئاتری در هند موجود است . بهاراتا می نویسد که اکثر

نمایشها در قصر ها و معابد اجرا می شده و اگر بنایی ساخته می شد دارای ویژ گی

 هایی بود .

 ·        حدود ۲۹ متر درازا و ۱۵ متر پهنا داشت  ( مستطیل شکل )

·        مکان مسقف نبود و گاه در هنگام اجرا سایبانی بر آن بسته می شد .

·        به دو قسمت مساوی که یکی مکان تماشاگران و دیگری مکان اجرای درام بود

      تقسیم می شد .

·        چهار ستون رنگی نشان می داد که اعضای هر یک از کاست های  اجتماعی  در  

      کجا بنشینند .

·        ظرفیت کل تئاتر تنها حدود  ۴۰۰  نفر بود .

·        صحنه دارای دو بخش ، یکی برای اجرا و دیگری مکان تعویض لباس بود .

·        صحنه قسمتی وسیع و مسطح و بخش کوچکی از آن مر تفع بود . و از آن  برای

       نمایش خدایان ، بهشت و نقاط مرتفع استفاده می شد

 

دکور تئاتری                    

 

            دکور در صحنه به کار نمی رفت . اما صحنه به وسیله ی نقاشی ، کنده کاری  

پس زمینه های زیبا ، مجسمه ی  خدایان  خصوصا  مجسمه ی  رقص  شیوا  آراسته  

می شد  .   درصحنه تعدادی چهار پایه برای نشستن و یا بر روی آن  ایستادن  و  یک

 چراغ مفرغی ، یک پرده ی متحرک و رنگی  ( که  معمولا توسط  دو نفر  در  صحنه

گرفته می شد ) ،  یک  دست طبل  وجود داشت

 

بازی ، حرکات و گریم                             

 

 

        بازی ها و گریم به شدت قراردادی  و خلاصه شده ( انتزاعی )  می باشد . بازیگران

 بایدمهارت ویژه ای داشته باشندو گفته شده که او چهار عنصر  برای  بازی  در   اختیار

 داشته  : 

          حرکت و اطوار ، گفتار و آواز ، لباس ، آرایش و بصیرت روانشناسانه .

 

        بر اساس  قسمت های  مختلف  بدن  و احساسات  درونی اطوار را   طبقه   بندی

می کردند . مثلا : ۱۳ حرکت برای  سر  ، ۶ حرکت  برای  بینی  ،   ۶   حرکت  گونه  ، 

۷ حرکت ابرو، ۹حرکت گردن ، ۳۲ حرکت پا ، ۲۴ حرکت برای هر دست  و ...

این حرکات بر اساس تیپ ، شخصیت و وضعیت با هم ادقام می شدند .

                     

        لباس و آرایش خاص هر نمایش به دقت تعیین  شده  بود .  آرایش  نشان  کاست ،

 مقام اجتماعی و محل تولد  شخصیت ها بود . رنگ نیز معنایی نمادین داشت  :  خورشید

 و  برهما به رنگ طلایی ، خدایان پایین تر به رنگ نارنجی  ،   کاست های   عالی    به   

رنگ  سرخ  ، کاست های پایین به رنگ آبی و ... . زیور آلاتی چون : گردنبند  ،  پا بند  ،

جواهرات ، سینه ریز، سنجاق  سر و ... طبقه ی اجتماعی شخصیت ها را معین می کرد .

وسایل صحنه( آکساسوارنیز  جنبه ای نمادین داشت : به دست  گرفتن  مهمیز  فیلبانی

نشانه ی حضور فیل در  صحنه   و یا  شلاق  نشان حضور ارابه در صحنه و ...

 

نقاط ضعف درام هندی              

 

۱ – شیوه ی بیان الفاظ غریب و زشت و نا هنجار است .

۲ -  موضوعات غیر محتمل که بر محور مسائل فرعی و غیر قابل باور دور می زند .

۳  – معرفی شخصیت ها با یک رنگ آن هم به صورت غیر واقعی واستفاده از رنگ های

        شفاف پر مایه .

۴ -  وجود شخصیت های خوب خوب و یا  بد بد

 

نقاط قوت درام هندی                            

 

   ۱ – تخیل خلاق                   ۲ – احساس ظریف                      ۳– شعر گیرا 

                             ۴ – توصیف هم زمان زشتی و زیبایی طبیعت

 

                                                                                           ادامه دارد ...

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1386/08/18ساعت 12:35 بعد از ظهر  توسط بهنام | 
 

 

بهاراتا ناتیام

 

 

          محبوب ترین نوع هنر در ایالت جنوبی تامیل نوعی رقص پویا و خاکی به نام بهاراتا ناتیام  است .

 این رقص جزء رقص های کلاسیک و برای رقصندگان بسیار پر زحمت است و برای رسیدن به درجه ی

 استادی نیازمند سال ها تمرین ،اغلب رقصندگان این رقص رازنان تشکیل می دهند. معمولا  بر روی  دو 

 زانو میرقصند و از حالتهای مختلف دست برای بیان احساسات و عواطف استفاده می کنند . این رقص بر

 اساس داستان عشق خدایان ساخته شده است و آن را به رقصی عاشقانه و  دینی  تبدیل  کرده . ریتم  آن

 آهسته و کند می باشد .

            بهاراتا ناتیام استفاده از شعر در حرکت است  و منشاء قدیمی خود را از ناتیا ساسسترا بدست

 آورده .امروزه فرم و اجرای آن توسط یک گروه موسیقی چهار نفره که (  ُپنیاه پیلای ) نامیده می شوند  

می باشد

این رقص عناوین متفاوتی چون : راسی آتام ، سادیر و ... داشته است . این هنر در دوره ای به بد نامی

 و بی احترامی کشیده شد که ناشی از شرایط اجتماعی و اقتصادی بود .این رقص توسط ( دوادسیس ) یا

 زنانی که این رقص را در معابد انجام می دادند صورت می گرفت  .  امروزه در این رقص از دست ها ،

بازو ها ، پا ها و حرکات صورت بیش از گذشته استفاده می شود .

 

 

 

 

 

         بهاراتا ناتیام شامل دو شیوه رقص است :

 

الف – ( نرینا ) رقص خالص و ناب .

         شامل حرکات پیچیده ی پا و حرکات ساده و خلاصه شده ی دیگر اعضا ی بدن است .

 

ب – (  آبهیناوا ) بیان و تجلی رقص  .

      تجلی حرکات صورت و قیافه و حرکات دست برای بیان احساسات .

 

                                                                                               ادامه دارد ...

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1386/08/18ساعت 12:12 بعد از ظهر  توسط بهنام | 
 

 

رقص در هند                                       

 

            بدون شک رقص در هندوستان قدمتی بیش از درام دارد . چرا که در جزء جزء  زندگی

      مردم  این سرزمین آن را می توان یافت و دیگر اینکه شیوا خدای رقص ویا رقصندگان نیز

      هست .  با  گسترش   اسلام

      در هند  رقص به سمت جنوب این سرزمین رفت و  در  آنجا  توسط  رقاصان  معابد  حفظ  و

      حراست شد و  قرن ها طول کشید تا رقص باستانی هند از خفا  به  درآید . رقص  تنها  برای

      سر گرمی اجرا نمی شد بلکه  جنبه ی دینی ، نیایشی و آموزشی نیز داشت .

 

          اغلب حالت های دست که معانی مختلف دارد ونیز لباس رقصندگان، زیورآلات و صحنه ی

      رقص را می توان در توصیف هایی که در ودا ها شرح داده شده یافت .  رقص در هندوستان  

      با شعر ، پیکره تراشی ، معماری ، ادبیات ، موسیقی و تئاتر پیوند دارد . تمام  اشکال  رقص

      کلاسیک( اصیل و قدیمی )  هندی بر مبنای تعادل میان اضداد ساخته شده است .موضوع معمول

      و رایج این رقص ها عشق رویایی بین دو خدا و یا  یک خدا با یک موجود فانی است .

          علاوه بر رقص های کلاسیک رقص های فولکلوریک در هند  اجرا می شود از جمله  

      رقص های مربوط به ازدواج ، جشن های فصلی و کشاورزی و رقص هایی  که  برای  جادو 

      اجرا  می شود .  در  آئین هندو  تمامی جنبه های زندگی مقدس محسوب می شود و این شامل

      رقص نیز هست .

 

                                                                                                                ادامه دارد ...

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1386/08/18ساعت 12:10 بعد از ظهر  توسط بهنام | 
 

 

 

   منبع اصلی درام سانسکریت                                     

 

 

                                                                  ناتیا ساسسترا   Natya Sastra

 

 

           مذهب هندوییزم و جامعه ی کاستی  مجموعا مبادی درام هندی  را

    تشکیل می دهد . نخستین رساله ای که در باره ی چگونگی  نمایش هندی

       وجود دارد کتابی است به نام  ناتیاساسسترا  ( 200 ق.م  تا  200 ب.م ) .

           ناتیا ساسسترا ( علم درام شناسی ) تالیف شخصی به نام بهاراتا است.

     او مدعی ست که هنر درام  را  از برهما ، خدای آفرینش   و خالق هنر 

     آموخته است . این رساله  را می توان  انجیل  هنر  نمایش هندودانست

     چرا که در این کتاب  نکاتی در باره ی قواعد و اصول رقص ، درام  ،

     بازیگری ، موسیقی ،  صحنه سازی ، لباس ، آرایش و ...  می باشد .

      

 

درام سانسکریت                                            

 

     

          هدف نمایش در نزد  هندوان  همیشه  سرگرمی و  اصلاح  رفتار و  شیوه ی  زندگی

 بوره است به همین دلیل اشخاص نمایش راقهرمانان و دلاوران  تشکیل می دادند که  مورد

 اعتماد مردم بودند . زیر ا معتقدند  ، نمایش بهترین راه تعلیم است و نمایش همیشه با خوبی

 و خوشی تمام می شود .

        جواهر لعل نهرو  در کتاب کشف هند مشخصات درام هندی را تشریح کرده و میگوید :

 نمایشنامه های هند دارای اهمیت فراوان است وهمه ی آن ها از زندگی آرام و ساکن مردم

  هند باستان  حکایت  می کند .

         درام سانسکریت به شخصیت پردازی و فلسفه  نمی پردازد ( بر عکی شعر هند ) و تمامی

  نمایش  حول محور  راساس  Rasas   ( فضای اصلی )  شکل می گیرد .  راساس  فضایی

 است  که عناصردیگر  درام  در خدمت ارائه ی آن قرارمی گیرند نمایشنامه های سانسکریت

 را نمی توان به صورت کمدی ، تراژ دی  و یا درامی ساده و یا عاشقانه دسته بندی کرد .

 آنها بر اساس یکی از 9 راساس اصلی دسته بندی می شوند .

 

1 – عاشقانه   2 – مضحک   3 - تأثر انگیز   4 – خشمگین  5 – قهرمانی   6 – ترسناک 

  7 –  نفرت انگیز   8 – حیرت آور   9 – صلح آمیز .

 

          در نمایش هند صحنه های قراردادی بسیاری وجود دارد مثل این که قهرمان  همواره 

 یک  محرم  و همراه دارد  که دلقکی طاس و کوتوله است  و  یا  در  خلال  داستانی  جدی ،

لحظات کمدی و آرامش بخشی ایجاد می کنند.

 

·        نمایشنامه های سانسکریت از نظرمدت زمان با هم فرق دارند و از یک تا ده

      پرده را شامل می شوند  .

·        هر صحنه باید در 24 ساعت اتفاق افتد

·        زمان میان دو صحنه بایک کمتر از یک سال را نشان دهد .

·        از نظر تکنیک به اشعار حماسی شباهت دارند .

·        تکنیک های اجرا از واقعیت به دور است .

·        درام تهنا در موافع خاص اجرا می شده .

·        اجرای درام و مراسم همراه آن 4  تا  5  ساعت به طول می انجامید .

·        اغلب در زیر نور مشعل ها و از شب تا صبح اجرا می شد .

·        موسیقی در تمام طول نمایش حضور داشت .

·        معمولا بایک گفتار و معرفی شخصیت ها آغاز می شد .

·        فضیلت باید پاداش گیرد و اهریمن جزا ببیند .

·        عشق وفادارانه همیشه پیروز است .

·        اهمیت به عمل و شخصیت نمایش بیش از متن است ( دیالوگ).

·        اتفاقات بسیار زیاد و گاه غیر طبیعی و غیر منطقی در آن وجود دارد .

·        وحدت زمان و مکان در بین نیست .

 

بها راتا در کتاب ناتیاساسسترا به ده گونه از نمایش اشاره دارد. تک گویی، فارس

، اپرا ، اجتماعی ، درام  قهرمتنی  و اساطیری  و ...  همچنین  نام  18  نوع  درام 

 کم ارزش دیگر را نوشته و درباره ی آن ها توضیحی داده نشده .

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1386/08/14ساعت 10:17 بعد از ظهر  توسط بهنام | 
 

 

                                         مها بها راتا                                            

Mahabharata                                                  

 

      

          مهاباراتا  بزرگترین  منظومه ی حماسی جهان است .  مها mah     به   معنی

 

( بزرگ ) و بهاراتا  baharata  ( نام سرزمین هند )  است .  مها بها راتا  به  معنای هند

 

 بزرگ می باشد .  مضمونی حماسی – دینی دارد و در  واقع  شناسنامه ی  قومی  هند

 

است ، گنجینه ی ادبی ، ملی  و رزمی ای که حاوی آرا و عقاید معلمان مکاتب فلسفی

 

 هندوستان است.آیینه ی تمام نمای اوضاع اجتماعی،عادات وسنت های هند قدیم است

 

 . دارای هجده دفتر و مجموعا دویست هزار بیت است . به دلیل اهمیت فراوان این متن

 

 در ادبیات سانسکریت آن را ودای پنجم نیز می نامند . در اهمیت این منظومه در همین

 

کتاب آمده است : در زمان گذشته خدایان ، در یک کفه ی ترازو کتاب مها بها راتا و در

 

 کفه ی دیگر چهار کتاب بید را قرار دادند . محتوای مها بها راتا  از  مجموع  مندرجات

 

چهار بید سنگین تر و وزین تر بود .

 

       منابع هندو مٶلف این کتاب ر ا ( بیاس  Vyasa  ) نام برده اند ، او حکیمی دانا و

 

 زاهد است .  گفته شده این کتاب را در طول سه سال نوشته است .

 

        داستان مها بها راتا  ، حکایت ناسازگاری و جنگ دو خاندان بزرگ از یک دودمان

 

 سلطنتی به نامهای کااو راواها  Kauravas    و پانداوا ها  Padavas   برسر  تاج  و

 

تخت است . که حسادت و رقابت در تساحب سلطنت باعث ایجاد حوادث داستان  است ،  در

 

 اینجا نیز خدایان – اوتاره-  در ماجرا دخالت میکنند و حوادث رابه  سمت  پیروزی  خوبی

 

 پیش می برند .

 

§       مها با راتا از نظر تمثیلی  دارای دو بعد می باشد. ُبعد ِ آفاقی (نا سوتی)  و

 ُبعد ِ انفسی (لاهوتی)

 

 ُبعد ِ آفاقی اشاره دارد به : جنگ هایی که بین دو قوم آریایی در  سرزمین  هند  رخ  داده

 

است ، که ریشه ای در واقعیت دارد .

 

ُبعد ِ انفسی اشاره دارد به :  جنگ  بین  حق  و  باطل   جنگ  بین   نیروهای  خدایی   و  

 

نیروهای  شیطانی .

                                                                                                    ادامه دارد...

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1386/08/11ساعت 5:45 بعد از ظهر  توسط بهنام | 
 

 

حماسه های سانسکریت                                  

 

       تاریخ آغاز و پایان دوره ی حماسی در شبه قاره ی هندوستان  چندان  مشخص  نیست ،

 اما برخی محققان این دوره را بین 300 ق.م  تا  300 ب.م  میدانند .  در این  دوران  کتابهای

 مهمی چون رامایانا ، مها بهاراتا ، بهگود گیتا ، مجموعه قوانین مذهبی مانو و ... پدیدار شد

 داستان های حماسی نیرویی تازه در جان ساکنان هندوستان به وجود  آورد  و  هر چه  بیشتر

 آنان را به سمت تثلیث و هنوییزم پیش برد .  و یکی از  اندیشه هایی  که  در  این  دوره  قوت

 یافت و بعد ها تقریبا اساس درام سانسکریت قرار گرفت اندیشه و اعتقاد به  اوتاره  بود .

     متن  حماسی  در  نزد  هندو از جایگاه  بالایی برخوردار است و اشعار آن با ساز و آواز و

 داستان های آن در قالب رقص و حرکات قرارداری نمایش داده می شود .

 

     

رامایانا                                           

                     R amayana                  

                               

      واژه ی رامایانه در لغت به معنای پناهگاه رام است و مجازاً نام یک منظومه ی حماسی

 و رزمی اثر والمیکی ( ( Valmiki * است. رامایانا (سرگذشت رام) قدیم ترین  منظومه ی

حماسی جهان و اولین منظومه ی حماسی و ملی  هندوستان است و در حدود سده ی  پنجم قبل از

 میلاد نوشته شده.رامایانه ی اصلی به زبان پرکریتی (  زبان محلی است و  به  نسبت  زبان  سانسکریت 

 که زبانی علمی  و  فاخر به شمار می رود . بی  اهمیت  می باشد  ) رامایانه  در  واقع  حکایت  عشق و

 وفاداری سیتا به رام است . راما از اوتاره های ویشنو محسوب می شود و سیتا در واقع  همان

 لکشمی همسر ویشنو است . این حماسه ی ملی و رزمی دارای هفت بخش است .  این کتاب را

 اشخاص مختلف از زمان اکبر شاه به بعد به نظم و نثر فارسی ترجمه کرده اند . در زبان فارسی

 شعری شایان توجه در وصف سیتا سروده شده است :

 

   تنش را پیرهن  ُعریان  ندیده                   چو جان اند ر تن و جان تن  ندیده

 

          که بسیار شبه به  روایت فردوسی از منیژه است آنجا که خود را معرفی می کند :

 

 منیژه منم ُدخت ِافراسیاب                         برهنه ندیده تنم آفتاب

 

 

 

* شاعر و سخنگوی باستانی سرزمین هندوستان ، بنا بر داستان های هندو  ، در ابتدا به  راهزنی  کاروان ها  اشتغال  داشت

ولی پس از مدتی منقلب شد و توبه کرد و در یکی از جنگل های دانه ی هیمالیا  در نوعی خانقاه  تا پایان عمر خود به عبادت

 و ریاضت پرداخت .

   ---------------------------------------------------------------------------

 

   خلاصه ی داستان از این قرار است :  دشتره ( DASARATHA) شاه یکی از  ایالات  هندوستان

 چهار پسر از سه همسر داشت .  رامه ، بارته ، لکشمنه ، شترو گنه سه فرزند او بودند  این  چهار

برادر در مراسم جشنی که توسط  َجنکه ( شاهی دیگر از ایالتی دیگر )  برپاشد شرکت کردند .

 در آنجا  مسابقه ی تیر اندازی  میان بزر گان ( شاهزادگان ) برقرار بود ، جنکه از این  چهار  برادر

 خواست تا در مسابقه شرکت کنند و جایزه  ی برنده  ازدواج با دختر او( سیتا  Sita) قرار گرفت.

 راما در این مسابقه پیروز شد و به وصال سیتا رسید بعد ها دشتره  ( پدرش) طی ماجرایی  با وجود

این که او برادر بزرگ بود ، پادشاهی را به برادر کوچکتر او بارته  سپرد  و رام و سیتا  به  جنگلی

 رفته و گوشه نشین شدند . پس از مرگ پدر ، برادر که شاهی را حق خود نمی دانست ، نزد رام  آمد

اما او سلطنت را نپزیرفت و ودر نهایت بارته به عنوان جانشین رام و با نام او حکومت کرد .  در  آن

جنگل که رام و سیتا زندگی می کردند ، دیوان حکومت کرده و مردمان  از  کارهای  نادرست  آنان  و

 ظلمشان به تنگ آمده بودند . رام به یاری مردم شتافت  و  دیوان  را  شکست  داد  و  به  این  جهت

 سرگرده ی دیوان کینه ی او را در دل گرفت.خود را به هیئات زاهدی در آورد و به اقامت گاه  رام  آمد

آن هم در زمانی که رام و دیگر برادرش لکشمنه در آنجا حضور نداشتند . و سیتا  را  به  زور  باخود

برد و با ارابه ی آسمان پیمایش دور شد . رام که باز گشت و ماجرا را در یافت به جنگ با  سرکرده ی

 دیوان رفته او را شکست دادو کشت و سیتا رها شد . اما رام به او توجهی نکرد . سیتا  برای  اینکه

 پاکی و شرافت خود را اثبات کند آتشی فراهم ساخت  و از خدایان خواست تا به پاکی او گواهی دهند .

 او بی درنگ در آتش رفت و ناگاه آتش چون ستونی بلند بر آمد و سیتا را در آغوش  رام  انداخت  بی

آنکه آسیبی به او برسد . رام گفت : من به پاکی او ایمان داشتم اما خواستم تا مردم  نیز  این  را  در

 یابند و ...

     رامایانه دارای دو جنبه ی ظاهری و باطنی است.جنبه ی ظاهری آن می تواند به حمله ی آریایی ها

 به هند اشاره داشته باشد و جنبه ی باطنی ان  اشاره به سیرت افراد دارد و این  که  هر  شخص  نماد

 منش ویژه ای ست . 

 

 

         رام.........نماد انسان وارسته و دانا           مادر بارته .......  نماد هوا پرستی

       سیتا ........ نماد پاکدامنی و وفاداری           و ...

       بارته  ...... نماد فتوت و جوانمردی

                                                                                                                    ادامه دارد ...

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 1386/08/08ساعت 11:5 بعد از ظهر  توسط بهنام | 
 

 

 

 

ِوداها  ( Vedas )

 

 

        واژه ی   ( ودا = بید )  در زبان سانسکریت از ریشه ی  ( وید   Vid )  به

 

 معنی دانستن می باشد و منظوراز آن  حکمت  یا  کتاب حکمت  است .       ودا ها

 

دارای مضامین مختلف عبادی  ، اخلاقی  ، عقیدتی  ،  فلسفی ،  عرفانی  ،  ادبی  و

 

آمیخته با اوراد ِسحر و جادو و مراسم ُخرافی بسیارمی باشد . در   ودا ها    طبیعت

 

پرستی ، روح پرستی ، چند خدایی ، توحید و وحدت وجود مشهود است .

 

        به گفته ی هندو ها تعلیمات ودا کامل ترین و بالاترین مدرک مذهب هندو ست

 

 ودا  وظایف  هر هندو  را در زندگانی  از  هنگام  تولد  کودکی  ،  پیری  و  مرگ

 

معین می سازد . ودا ها مرجع کلیه ی آداب ، رسوم و سنن ِ این قوم است .

 

مراسم ، رسوم اجتماعی ، نیایش ، رقص ، درام ، دستور زندگی و... هندو ناشی از

 

 آن است .

 

       متون ودایی از متون ( شروتی   Sruti   )  به معنای ( شنیدنی ) و در  واقع

 

 آسمانی و الهامی هندو به شمار می رود * برهما را خالق کتاب مقدس ودا می دانند

 

 وداها بیشتر منظوم اند و گاهی به صورت نثر .

 

       وداهای چهار گانه ی مشهور عبارتند از :

 

1 -  رگ ودا  Rg Veda    ( کتاب ستایش )

 

      این ودا دارای   1028  سوکتا ( سرود )  در ده بخش و در باره ی خدایان متعدد

 

      و ستایش آنهاست . که از قدیم ترین و مهمترین وداها به شمار می رود .

 

2 -  یجور ودا  Yajur Veda  ( کتاب آداب )

 

      دارای 1900 بند و بیشتر آن به نثر است و برگرفته  شده  از  رگ  ودا

 

می باشد . این ودا در باره ی  آداب قربانی و مناسک عبادی و ستایش خدایان

 

است .

3 -  سامه ودا  Sama Veda  ( کتاب سردو )

 

      دارای 1549 بند است برگرفته از رگ ودا می باشد و تنها 79 بند آن از

 

رگ ودا نیست. این ودادرباره ی سرود های قربانی و مخصوص  خواندن  به

 

 هنگام اجرای مراسم قربانی ست .

 

4 –  اتهرا ودا   Athar Veda ( کتاب ثبات )

 

       این کتاب دارای 760 سرود  و حدود هشتاد درصد آن به نثرو باقی به نظم

 

است . این ودا ذر برگیرنده یاوراد مختلف سحر و جادو ست. درآن به تشریح بدن

 

انسان و خواص گیاهان  دارویی  نیز  پرداخته  شده است .

 

 

* شروتی در مقابل سمرتی به معنای یاد آمدنی . که مبدا و منشا انسانی و ذهنی دارد . سمرتی مبانی و اصول ودا را شرح می دهد

    و شامل آثار حماسی چون رامایانا ، مها بهاراتا و مجموعه قوانین پوران و ... می باشد .

 

ِرگ ودا             

 

       رگ ودا یا ( رگ سنهیتا ) قدیم ترین اثر منظوم قوم آریایی هند تلقی می شود

 

رگ ودا با همتای آسیایی خود ( اوستا   Avesta ) نزدیکی زیادی دارد و هر دو از

 

 یک زبان مادر شاهی با دو لهجه ی متفاوت متولد شده اند . رگ  و دا  به  صورت

 

گسترده در باره ستایش ، انواع خدایان ، تقسیم بندی خدایان ، خلق و خوی  و  اعمال

 

 خدایان ، اسمها و مظاهر خدایان و ... است .

 

       رگ ودا نیز از متون شروتی ( شنیدنی ) در ادبیات سانسکریت محسوب می شود .

 

 دررگ ودا ازخدای یگانه ای که برسایرخدایان برتری دارد با نام های گوناگونی چون

 

: پر جاپتی ، پوروشه ، ایندره، میتره، آگنی و... یاد شده است. قربانی و قربانی کردن

 

در ودا اساس و پایه ی مذهب اساطیری هندورا تشکیل می دهد .

 

      در اینجا بخشی ازکتاب مقدس رگ ودا با نام سرود آفرینش می آوریم که خطاب

 

 به وجودی یکتا و هستی بخش است .

 

 

آنگاه که نه هستی بود و نه نیستی                         

                         

نه هوایی و نه آسمانی پس آن                         

                       

آشوبی بود ؟ کجا و در پس کدام پرده ؟                         

                       

در آن ژرفا آبی بی کران بود ؟                         

                   

 

آنجا نه مرگ بود و نه زندگی جاوید                         

 

نه هیچ نشانی که روز را از شب جدا سازد                        

 

آن یگانه بی هوا ، یه آرامی دم می کشید                         

 

و هیچ چیز دیگری وجود نداشت  1                            

                     

 

تاریکی در دل تاریکی نهان بود                         

 

این همه بسان دریایی بی کران بود                         

 

در این فضای بی چون ، نیرویی نهفته بود                        

  

تا آنکه گرمایی آن یگانه را به بار آورد   2                   

 

آنگاه آن یگانه خواست که پدیدار شود                        

 

 

خواسته ای که نخستین بذر روح بود                       

 

فرزانگان در سویدای دل خویش به حکمت                      

 

دریافتند که هستی و نیستی به هم بسته اند   3                  

 

آنان به فکر افتادند و غرق در اندیشه شدند                       

 

 

آیا در زیر و زبر ( او )  ، همه هیچ بود ؟                       

 

بخشندگان بذر، هستی و توانایی بودند                      

 

در زیر نیرویی بی حد و در بالا تکاپویی زیاد بود                      

 

...                       

 

 

 

 

1  میتوان این بخش را با سوره ی توحید ، در آنجا که می فرماید : او بی نیاز است ، نه زاده و نه زاییده شده است

 . مقایسه کرد .

2  اشاره به پدید آمدن برهما از شاخه ی نیلوفر روییده بر ناف ویشنو می باشد .

3 -  بسیار شبیه است به حدیث قدسی : من گوهری بودم پنهان ، خواستم تا شناخته و آشکار شوم . پس خلق کردم .

 

                                                                                                       بهنام چارئی

 

                                                                                                      ادامه دارد...

 

+ نوشته شده در  جمعه 1386/08/04ساعت 3:27 بعد از ظهر  توسط بهنام | 

 

 

نمایشنامه ی شکونتلا

 

 

          داستان شکونتلا در تاریخ ادبیات سانسکریت مقامی والادارد . هندو ها آن را  ( ناتاکا   Nataka ) *

 

  می گویند و به زبان سانسکریت نوشته شده است  . این داستان را  انگشتری گم شده  نیز می گویند  چرا

 

که داستان  و سرنوشت قهرمانان آن بستگی به انگشتری دارد که در روند ِ داستان  گم  می شود  و  در پی 

 

  آن  حوادثی  رخ  می دهد . این  نمایشنامه  که  ماجرای  عروسی  شاه  دوشیانته  و  شکونتلا است دارای 

 

هفت  پرده می باشد .                                                                                                         

                                                                                                  

           کالیداس ( شاعر و نمایشنامه نویس نامدار هندی ) نویسنده ی  این داستان  آن  را  از حماسه ی  مشهور

 

 مهابهاراتا گرفته و آن را در قالبی نو و با شاخ و برگ خیال پردازانه و پرداختن به طبیعت  در شیوایی کامل

 

 کلام به رشته ی تحریر در آورده است. تا جایی زیبایی و شیوایی این اثر تأثیر گذار است که بزرگانی  چون

 

 تاگور ، گوته و ... از آن تعریف ها کردند . گوته شکونتلا را گل سر سبد ادبیات جهان می داند.این نمایشنامه

 

 زیباترین اثر کالیداس است . صحنه های این داستان به حدی طبیعی است که خواننده خود را در دامان جنگل

 

 های سبز و خرم می پندارد .                                                                                                  

                                                                                          

            شکونتلا یعنی ( مرغ ْ  َپرَورده )  و نام دختر دلربا و بی همتایی است که در کودکی در پناه مرغان

 

جنگل و پس از آن در صومعه ی مردی پارسا پرورش یافته . و روزی که در حیاط صومعه مشغول آبیاری

 

 گل هاست شاه دوشیانته  پادشاه هند او را می بیند و دل به او می بازد . آن دو  به  وصال  می رسند  و  شاه

 

انگشتری  به عنوان نشان به شکونتلا می دهد تا وقتی به کاخ سلطنت باز می گردد او را فراموش نکند،یکی

 

 از پیران مستجاب الدعوه ی صومعه بی سبب بر شکونتلا خشم می گیرد و از نفرین او انگشتری گم می شود

 

 و... در نهایت پس ازسالها رنج و فراغ دوشیانته و شکونتلا به هم می رسند و داستان به خوشی تمام می شود

 

 

* بیشتر نمایشنامه های سانسکریت ، شامل ادبیات و اشعاری است که برای تشویق خوانده می شده است این نوع درام را هندو 

 

  ناتاکا  می گوید .                                                                                                           

                                                                                     بهنام چارئی / مهر ماه ۱۳۸۶                                                                                    

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1386/07/27ساعت 4:1 بعد از ظهر  توسط بهنام | 

                    قسمت سوم :

  ویشنو )Visnu(

            ویشنو  یکی  از خدایان هندوست .  او خدای زندگی  است و در همه  حال ،

حافظ جهان بوده و بقای عالم به دست اوست  . وی در نقاشی ها دارای چهار دست و

  بازو می باشد که نشان چهار سوی فضا و نمایانگر تسلط او بر جهان است .            

           او در  یک دست شیپوری به شکل صدف حلزون داردکه مظهر آوای  ملکوتی

 و کلام قدسی است ، در دست دیگر خود حلقه ای درخشان چون خورشید تابان دارد که

 نشان نیروی ذهنی اوست ، در دست سوم کمانی به نشانه علم دارد و در دست  چهارم

خود گرزی دارد که مظهر توهم است .                                                            

     

                                                                            ویشنو خدای بقا و زندگی-        

       ویشنو در تصاویر و مجسمه هایش آراسته به گل نیلوفر آبی می باشد که نشانه ای

 از چرخه ی حیات است . او  دردر برخی از تصاویر ، بر روی چمبره ی مار بزرگی به  

 نام ( ششه -  Sesa)  دراز کشیده  که نماد ادوار جهانی است . ویشنو ، خدایی ودایی است  

 که  نامش در وداها  آمده و نقش  وی تا  اندازه ای با نقش ایندره در وداها برابری  می کند . 

 در اساطیر  هندو ،  در باره ی  ویشنو چنین آمده است که : هر گاه بحرانی در جهان حادث  

 می شود  او به  زمین هبوت کرده  و در هر هبوطی  مظهر خاصی  دارد که هر یک از این  

 مظاهر را  ( اوتاره  - Avatara) می گویند .                                                          

 تا امروز ویشنو  نه   بار هبوط کرده و دهمین هبوط او در آینده خواهد بود . پس ویشنو ده 

 اوتاره  دارد که به ترتیب عبارتند از :                                                                    

الف :   متسیه ( Matsya )      .................................     ماهی              

 ب  :   کورمه ( Kurma )       ...............................   لاک پشت              

  ج   :   وراهه ( Varaha )      ..................................     گراز               

 د    :   نره – سینهه ( Nara-simha )   ................. انسان - شیر             

    ه    :   وامنه ( .   ( Vamana...................................    کوتوله                

 و   :    پرشو – رامه  ( Parasu-rama  ....... رامه ی تبر به دست             

 ز   :    رامه ( Rama )         ........................................ راما             

 ح   :   کرشنه ( Krsna )         ............................. مادر کرشنه             

   ط   :   بودا ( Buddha )     ............................................. بودا              

   ی   :   کلکی ( Kalki )    ....................................... اسب سفید               

 

                                                                                تحقیق و جمع آوری : بهنام چارئی

                                                                                                                                               ادامه دارد ...

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1386/05/03ساعت 3:1 بعد از ظهر  توسط بهنام | 

                        

                            قسمت دوم :

شیوا (    Śiva)

 

 شیوا نیز از خدایان هند و است . او رنگی نسبتا تیره دارد ، محققان

 و مورخان معتقدند با توجه به رنگ شیوا و  آثار و مجسمه هایی که

  از حفاری های  منطقه سند کشف شده ، ریشه ای غیر آریایی  دارد

 و متعلق به بومیان هند که قبل از مهاجرت  آریاییان  می زیسته اند

 می باشد .                                                                        

                                                شیوا خدای فنا و نابودی- 

شیوا در تصویر خود ،  معمولا سه چشم دارد که نشان خورشید و ماه

  و آتش می باشند ونیز اشاره به سه زمان، گذشته ،  حال و آینده دارند .

 چشم سوم  او که  در وسط  پیشانی  و میان دو ابرو قرار دارد ،  چشم

 حقیقت بین است که حقایق و اسراررا مشاهده می کند وهرگاه این چشم

 باز شود تمامی موجودات در یک آن ،  نابود می شوند .                  

 شیوا در تصویر مشهور خود ،  دارای  چهار  دست  و بازوست  که به

 چهار سوی فضا و به استیلای او بر جهان اشاره دارد. او در یک دست

 نیزه ی سه شاخه ای داردکه نمادچهره ی سه گانه ی جهان(خلق و فنا و بقا )

    است .                                                                                   

 در دست دیگر طبلی دارد. دو دست دیگراو، یکی به نشان  فرو نشانیدن

 خشم  و وحشت درحالت بالا آمده ودیگری به نشان ارزانی داشتن نعمت

   آسمانی  در حال پایین آمدن است .  یکی از ویژگیهای  تصویر شیوا  بر

 تن داشتن پوست پلنگ می باشد که نشان هیبت و عظمت اوست .       

   از مهمترین و مشهور ترین حالات تجسمی شیوا ، رقص  اوست . شیوا

 در این رقص چهار دست و بازو دارد که  :                                   

   دست راست یالایی طبل کوچکی را گرفته که نشان بانگ آسمانی و کلام

    قدسی است . دست چپ بالایی شعله ای فروزان دارد که نشان فنا ست . 

   دست راست پایینی حالتی آرامش بخش دارد و دست چپ پایینی که حالتی

   چون انحنای خرطوم فیل دارد ،  به  گنشه   - فرزند شیوا –  اشاره دارد

   که موانع  را از میان بر می دارد .   پای چپ شیوا که بلند شده ،  مظهر

   آزادی روح است  و  پای  راست  او روی موجودی اهریمنی به  عنوان

 نشان جهل و نسیان ، قرار دارد .                                              

    مجسمه ی شیوا در حالت رقص روی پایه ای از گل نیلوفر قرار دارد و

    حلقه ای از آتش دور آن را فرا گرفته است که به خلق و فنای جهان طی

     دوران های مختلف اشاره دارد .  در واقع این  مجسمه  نشان  دهنده ی

      صفات و حالات متفاوت شیوا ست  . به طور کلی در رقص شیوا پنج نیرو

 نهفته است که عبارتست از :                                                  

      الف : خلق   ب : بقا    ج : فنا   د : رضا (خوشنودی)  ه : عطا (بخشش)

 

 

       نام شیوا به صراحت دروداها نیامده است.هرچند شیوابه صفت

      ویرانگری شناخته می شود،اما درحقیقت نابودی جهان به دست

   او مقدمه ای برای آفرینش دوباره ی جهان است  .            

    ازاین رو اعتقاد بر این است که شیوا از طریق فنا،جهل و نادانی را از

         بین می برد تا جهان سر شار از علم و دانایی از نو آغاز گردد .            

                                                             تحقیق و جمع آوری : بهنام چارئی

                                                                                                        ادامه دارد ...

+ نوشته شده در  یکشنبه 1386/04/31ساعت 1:50 بعد از ظهر  توسط بهنام | 

 

                                        قسمت اول :

برهما ( Brahma )

 

     برهما یکی از خدایان هندو است . و کمتر از دو خدای دیگر ( شیوا و ویشنو ) در هند مورد

پرستش قرار می گیرد .بنا بر اعتقاد هندوها ، جهان آفریده ی برهما ست .  

             

                                برهما خدای خلق و آفرینش-      

                       

   برهما در تصویر خود معمولا  دارای  چهار صورت و چهار دست و

    با زو  می باشد.   چهار صورت او به چهار سوی فضا اشاره دارد و

    نشان احاطه ی او  بر جهان می باشد  و هر یک  از دست های  او به

 یکی  از وداهای  چهار گانه  اشاره  دارد .                              

    برهما تاج پادشاهی  بر سر و ریش سفید بر صورت دارد و  مرکبش

  قویی سفید رنگ است ، که از مقام والای او و علمش حکایت  دارد .

   در اساطیر هندو آمده  است  که :  برهما  از درون  گل نیلو فری که

   از ناف  شیوا روییده  بود ،  بوجود آمد. سپس برهما از درون  ساقه

   گل  پایین رفت  تا یه انتهای  آن و درواقع  به شناخت خود  برسد  . 

   اما  چون در یافت  که این  راه  پایانی  ندارد   از   همان  راهی  که

 رفته بود باز گشت .                                                         

    ویشنو در  برابر او ظاهر شد و او را  به سیر در باطن فرمان داد  .

   برهما نیز درسیر باطنی و ریاضت  تا جایی پیش رفت که  حرارتی

 در او پدید آمد تمامی جهان از حرارت آن بوجود آمد .                

 

 برهما علاوه بر صفت خلق و آفرینش ،  مظهر و نشان دانایی و فرزانگی نیز می باشد .

                                                                            تحقیق و جمع آوری : بهنام چارئی

                                                                                                        ادامه دارد ...

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1386/04/29ساعت 9:3 بعد از ظهر  توسط بهنام | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
درباره وبلاگ
نه ! تعجب نکن .
وقتی که طراح گرافیک باشی و اون وقت تئاتر بخونی خوب اسم وبلاکت نمی تونه غیر از این باشه . یه طراح گرافیک هر کاری که انجام بده گرافیکیه ...

ما بی چراغ به راه افتاده ایم
و هرچه را که باید از دست داده باشیم
از دست داده ایم !!

نوشته های پیشین
تیر 1390
بهمن 1389
خرداد 1389
فروردین 1389
اسفند 1388
بهمن 1388
شهریور 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
بهمن 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
آرشیو موضوعی
معرفی
تئاتر سوم ( یوجینو باربا )
تئاتر و گرافیک
شعر و ترانه
اطلاعیه و خبر
مقاله و دیدگاه
نقاشیخط
سرزمین هندوستان
نوشته هایی از نیما
نشانه -طراحی بهنام چارئی-
پیوندها
گروه هنری آرتمیس
زنده یاد استاد مرتضی ممیز
ققنوس
آرمان طیران-در همین نزدیکی ها
تئاتر دانشگاهی
رسم
فروغ فرخزاد
حسین پناهی
سهراب سپهری
یغما گلرویی
پرواز را به خاطر بسپار
تئاتر 6
تئاتر ؟
خطاط
تبریز گرافیک
وقت حکایت ماهان (فرهاد ارشاد)
شال و کلاه
زلف خط
بابله آرته
صحنه سکوت
می یابیم در خواب اناری در مه
احسان شادمانی
نیما نبوی
تئاتر کوچه
ه ی چ س ت ا ن ی
نشريه گرافيک بين المللي سگال
سایت عکاسی ایران
سعید گوهری - پچ پچ هایی در سکوت . . .
ایرج زبردست
 

 RSS



BLOGFA.COM